Trudności okresu dorastania

„Moje dziecko mówi, że wszystko jest dobrze.”

A ja widzę, że coraz częściej zamyka się w pokoju. Coraz trudniej nam rozmawiać. Nie wiem, czy to po prostu dorastanie, czy moment, w którym warto poszukać wsparcia.

Dorastanie przynosi zmianę. Nie każda trudność oznacza kryzys.

Okres dorastania wiąże się z budowaniem tożsamości, większą potrzebą autonomii, intensywnymi emocjami i zmianą znaczenia relacji rówieśniczych. Wycofanie lub napięcie nie zawsze oznaczają zaburzenie.

Warto jednak zwrócić uwagę, gdy zmiana jest wyraźna, utrzymuje się, narasta albo wpływa na szkołę, sen, relacje, zainteresowania i codzienne funkcjonowanie. Najważniejsze jest nie tylko pojedyncze zachowanie, ale jego kontekst oraz różnica względem wcześniejszego sposobu funkcjonowania młodej osoby.

Być może znasz to doświadczenie

Zmiana staje się sygnałem, gdy zaczyna ograniczać życie.

Wycofanie

Młoda osoba coraz częściej izoluje się nie tylko od rodziny, lecz także od przyjaciół i wcześniejszych zainteresowań.

Trudności szkolne

Pojawia się nagły spadek wyników, częste nieobecności, silny stres albo unikanie szkoły.

Napięcie w relacjach

Rozmowy szybko zamieniają się w konflikt, a próby pomocy są odbierane jako presja, krytyka lub brak zrozumienia.

Presja rówieśnicza

Poczucie własnej wartości coraz silniej zależy od akceptacji grupy, wyglądu lub porównywania się z innymi.

Im większy niepokój rodzica, tym większa presja na rozmowę.

Rodzic, który widzi zmianę, naturalnie chce szybko dowiedzieć się, co się dzieje. Więcej pytań, kontroli i rad ma przywrócić bezpieczeństwo, lecz młoda osoba może doświadczać ich jako braku zaufania.

Wycofanie nastolatka zwiększa niepokój dorosłych, a rosnąca presja jeszcze bardziej utrudnia otwartą rozmowę. Wsparcie pomaga przerwać ten wzorzec bez obwiniania którejkolwiek strony.

Jak może wyglądać terapia?

Pierwsze konsultacje służą poznaniu perspektywy młodej osoby i rodziców oraz ustaleniu zasad współpracy, w tym granic poufności.

  1. 01

    Poznajemy perspektywy

    Rozmawiamy o trudnościach, potrzebach i oczekiwaniach młodej osoby oraz jej opiekunów.

  2. 02

    Ustalamy cele

    Określamy, co ma się zmienić i jaka forma pracy będzie adekwatna do wieku, sytuacji i gotowości nastolatka.

  3. 03

    Wspieramy relację

    W razie potrzeby częścią procesu są konsultacje rodzicielskie, które pomagają poprawić komunikację i sposób reagowania.

Nie trzeba wiedzieć, czy to „tylko dorastanie”, żeby zapytać.

Konsultacja jest miejscem do spokojnego przyjrzenia się zmianie. Pomaga ocenić, czy potrzebne jest wsparcie indywidualne, praca z rodzicami, dalsza diagnostyka czy po prostu kilka rozmów porządkujących sytuację.

Umów pierwszą konsultację

Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej diagnozy ani konsultacji medycznej.